Popielica (Glis glis), zwana też niekiedy pilchem, jest gryzoniem należącym do rodziny popielicowatych (Gliridae). Jest zwierzęciem stosunkowo rzadkim, figurującym
w „Polskiej czerwonej księdze zwierząt”.
Jej zasięg obejmuje część zachodniej, środkowej, południowej i wschodniej Europy, a także niektóre obszary zachodniej Azji. Wielkością przypomina małą wiewiórkę. Długość ciała popielicy wynosi od około 11 do około 17 cm,
a długość ogona od około 9 do około 13 cm. Osobniki dorosłe ważą od około 60 g do ponad 200 g. Ich masa zmienia się jednak w znacznym zakresie w ciągu jednego sezonu.
Na przykład jeden z osobników, który ważył po koniec lipca
90 g w połowie września osiągnął masę 150 g. Futerko popielicy jest miękkie, puszyste i gęste, na grzbiecie szaro-popielate a na brzuchu jasne. Na głowie zwracają uwagę duże ciemne oczy obwiedzione obwódką ciemniejszego futerka
i okrągłe ruchliwe uszy. Posiada puszysty ogon równomiernie pokryty włosami na całej długości.

Tylne kończyny zakończone są pięcioma palcami, a przednie czterema (jeden został zredukowany w toku ewolucji).
W związku z nadrzewnym trybem życia stopy popielicy wyposażone są w pazurki oraz poduszeczki podeszwowe, które ułatwiają jej wspinanie się po drzewach. Popielica potrafi wspinać się szybko po grubych pniach, biegać po cienkich gałązkach i skakać z gałęzi na gałąź.

Oprócz popielicy występują w Polsce trzy inne gatunki
z rodziny popielicowatych. Należą do nich: żołędnica (Eliomys quercinus), koszatka (Dryomys nitedula) i orzesznica (Muscardinus avellanarius). Gatunki te są mniejsze od popielicy, a najmniejszy z nich - orzesznica - niewiele różni się wymiarami od myszy domowej czy badylarki. Wszystkie jednak mają wspólną cechę, którą jest długi puszysty ogon.