Przykładem takiego gatunku jest popielica i nasz projekt jej reintrodukcji. Popielica wyginęła na niemal wszystkich stanowiskach w Polsce północno-zachodniej, z których podawana była jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Wycinanie starych lasów bukowych (metodą odnowień naturalnych), przeprowadzane w stosunkowo krótkim czasie na całych powierzchniach naturalnych siedlisk zajmowanych przez lokalne populacje (bez pozostawiania starodrzewi), uniemożliwiało popielicom przetrwanie. Po kilkudziesięciu latach od rozpoczęcia wycinki lasów, warunki na wielu dawnych stanowiskach znów stały się odpowiednie dla popielicy. Nieliczne miejsca, w których stwierdzono popielicę (dwa stanowiska na Pomorzu i jedno w Wielkopolsce) stanowią wyraźnie izolowane środowiskowo powierzchnie leśne. Wielkopolskie stanowisko znajduje się w 55-hektarowym rezerwacie „Buki nad jeziorem Lutomskim” na terenie Sierakowskiego Parku Krajobrazowego (SPK). Zarówno popielice z rezerwatu „Buki nad jeziorem Lutomskim”, jak i z dwóch stanowisk pomorskich, nie mają możliwości przemieszczenia się do innych odpowiednich dla nich lasów, odległych choćby o kilka kilometrów, ze względu na istniejące bariery (pola, łąki, lasy iglaste).

W tej sytuacji opracowanie projektu reintrodukcji popielicy na wartościowe przyrodniczo tereny Polski Zachodniej wydawało się wskazane i pożądane. Podobne działania zastosowano już na terenie Europy w ochronie innych popielicowatych. Wspaniały lesisty obszar Puszczy Bukowej w Szczecińskim Parku Krajobrazowym - stare drzewostany bukowe
z domieszką innych istotnych dla popielicy gatunków drzew i krzewów, takich jak dąb, grab, leszczyna, bez czarny, jeżyna, malina - jest również przykładem terenu, na którym ten gatunek niegdyś bytował. Realizacja projektu umożliwi nie tylko przywrócenie popielicy chronionym drzewostanom i zwiększy liczebność gatunku w północnozachodniej części kraju, ale także pozwoli na stworzenie modelu postępowania dla ewentualnych przyszłych reintrodukcji. Prowadzone będą obserwacje związane z rozprzestrzenianiem się populacji oraz wykrywaniem ewentualnych zagrożeń dla jej egzystencji. W lasach, do których będą wypuszczane popielice, zostaną rozwieszone skrzynki podobne do skrzynek lęgowych dla ptaków. Popielice często budują w skrzynkach gniazda i kryją się w nich podczas dnia. W trakcie reintrodukcji przewiduje się tygodniową aklimatyzację popielic do nowego środowiska. Specjalne klatki aklimatyzacyjne
z umieszczonymi w nich zwierzętami zawieszone zostaną na gałęziach drzew na wysokości kilku metrów, tak aby przynajmniej częściowo były ukryte w liściach. Aklimatyzacja odbywać się będzie w miejscach wypuszczania popielic. Każdej popielicy przeznaczonej do reintrodukcji, założony zostanie nadajnik telemetryczny w celu śledzenia przemieszczania się zwierząt. Całodobowe zbieranie sygnałów wysyłanych przez nadajniki zostanie uzupełnione o nasłuch głosów popielic. Do śledzenia losów reintrodukowanych zwierząt w terenie wykorzystany zostanie system nawigacji satelitarnej i zdjęcia lotnicze terenu. Będą też prowadzone odłowy w pułapki żywołowne mające na celu sprawdzenie czy w danym roku dochodzi do rozrodu.

Wykonawcami projektu, sprawującymi jednocześnie nadzór merytoryczny, będą: dr Mirosław Jurczyszyn
i dr Ewa Zgrabczyńska. W realizacji projektu pomogą wolontariusze - w większości studenci Wydziału Biologii UAM oraz członkowie Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody „Salamandra”, a także przedstawiciele lokalnej społeczności.

W trakcie wsiedleń i monitoringu zwierząt przeprowadzimy cykl prelekcji i wykładów dla lokalnych społeczności i w ramach kursów uniwersyteckich.