Spis treści
Index autorów
Strona główna
PTOP "Salamandra"
| XIII Ogólnopolska Konferencja Chiropterologiczna "Badamy, aby skutecznie chronić" |
| Błażejewko, 5-7 listopada 1999 r. |
|
Wewnątrzpopulacyjne zróżnicowanie sygnałów socjalnych karlika większego Pipistrellus nathusii (Keyserling et Blasius, 1839) - możliwości indywidualnego rozpoznawania osobników na podstawie struktury sygnału Intrapopulation variation of Pipistrellus nathusii (Keyserling et Blasius 1839) social calls - the possibility of individual recognition using signal structure Rafał Szkudlarek, Renata Paszkiewicz Zakład Ekologii Ptaków U. Wr., ul. Sienkiewicza 21, 50-335 Wrocław e-mail: rafaelsz@culex.biol.uni.wroc.pl Abstract. During and prior to the mating season males of Nathusius`s pipistrelle Pipistrellus nathusii defended their territories by emitting specific signals - social calls. Depending on the time of year it is possible to distinguish two types of call - the main call - emitted with high intensity and more regular, and so called developed calls - less regular and less intensive. Main call may be described as a stable pattern of three elements: L-V-I, however elements L and V always consist of several syllables, similar in structure. This pattern varies between individuals but many features are retained so their combination enables recognition of individual bats recorded earlier by means of comparison with standard. Characteristics taken into account are: distance between elements (mainly I-V), basic frequency and the frequency when particular syllable/element is at it's highest intensity, the number and the configuration of the syllables. Problems arise for some characteristics which are difficult to measure being due to recording circumstances or variation within one individual signal. W okresie godowym, jaki i podczas poprzedzającego go okresu obrony terytoriów samce karlika większego emitują specyficzne sygnały o charakterze socjalnym. Można wyróżnić wśród nich tzw. sygnały główne (emitowane z dużą intensywnością i regularnością) oraz sygnały rozwijające - o znacznie mniejszym natężeniu i występujące nieregularnie. Sygnały główne mają złożoną, trójelementową budowę o stałym układzie L-I-V, przy czym elementy L i V składają się zawsze z kilku sylab o podobnej strukturze. Ten dość skomplikowany wzór sygnału zachowuje wiele cech, których kombinacja jest charakterystyczna osobniczo. Są to m.in. odległości między poszczególnymi elementami sygnału (przede wszystkim I-V), częstotliwość bazowa i częstotliwość przy której przypada największe natężenie odpowiednich sylab i elementów, liczba sylab oraz ich układ itp. Porównywanie tych parametrów ze wzorcem umożliwia z dużą pewnością ponowne rozpoznawanie nagranych wcześniej osobników. Dodatkowo jednak znaczną rolę przy identyfikacji odgrywają pewne cechy, które nie poddają się prostej analizie matematycznej i przy których ciągle niezastąpiona pozostaje intuicyjna ocena badacza. Wynika to z pewnej zmienności sygnałów występującej nawet w obrębie jednej serii emitowanej przez nietoperza, a także z różnic związanych z warunkami przy których dokonywano nagrania. Jako przykład można wymienić chociażby kształt poszczególnych sylab oglądanych na spektrogramie czy przebieg maksymalnego natężenia dźwięku w czasie trwania sygnału. |