Nie ma już „później” dla ich ochrony. Ty też zabijasz orangutany – przestań!

Orangutanica sumatrzańska w Parku Narodowym Gunung Leuser Fot. Andrzej Kepel

Słońce wzeszło już prawie dwie godziny temu. Podążamy w głąb Parku Narodowego Gunung Leuser w północnej części Sumatry. Pomimo że na dnie lasu wciąż panuje półmrok, nocny „chłód” już dawno znikł i powrócił codzienny lepki upał. Po paru tygodniach w Indonezji zdążyłem się już do tego przyzwyczaić. Zresztą cel dzisiejszej wyprawy całkowicie zajmuje moje myśli i nie zwracam uwagi na stróżki potu torujące sobie drogę przez włókna koszuli między plecami a plecakiem z wodą i sprzętem fotograficznym. Dziś jego zwykle nieznośny ciężar zdaje się wbrew prawom grawitacji ciągnąć mnie pod górę. Wąska ścieżka pnie się ku szczytom wzgórz, ku zachowanym resztkom pierwotnej dżungli. Przed oczami migają mi gołe stopy przewodnika, bezbłędnie znajdujące bezpieczne miejsca między korzeniami i kolczastymi roślinami, podczas gdy ich właściciel podąża wpatrzony w korony drzew. – Tam gniazdo człowiek lasu zrobić tydzień temu! – przewodnik wskazuje ręką nagromadzenie gałęzi i zwiędłych liści w koronie jednego z niebotycznie wysokich drzew. – Tu niedaleko żyć kobieta człowiek lasu, ja obiecać ją znaleźć, a ty być szczęśliwy szczęśliwy! – uśmiech przewodnika dodaje mi wiary, że dziś zobaczę orangutana na wolności.