 |
 |
|
 |
 |
|
 |
Strona główna
Aktualności
Magazyn Przyrodniczy
Ciekawe miejsca
Akty prawne
Sklepik
O Salamandrze
Kontakt |
|
Nietoperze od @ do C - nr 23
Echolokacja to zdolność niektórych zwierząt do ustalania położenia różnych obiektów w otoczeniu za pomocą echa specjalnych dźwięków wydawanych przez te zwierzęta. Lazzaro Spallanzani i Louis Jurine w latach 1793 i 1794 dowiedli eksperymentalnie, że nietoperze nie posługują się w locie wzrokiem, natomiast tracą orientację po zatkaniu uszu lub pyszczka. Jednak dopiero w połowie XX wieku prace zespołu badaczy z Uniwersytetu Harvarda udowodniły, że nietoperze orientują się w przestrzeni poprzez emisję sygnałów dźwiękowych, a następnie odbiór i interpretację ich echa. Echolokacja nie jest wyłącznie cechą nietoperzy, u ssaków stwierdzono ją również u niektórych gatunków gryzoni (szczury), owadożernych i waleni. Jednak w odróżnieniu od wymienionych grup zwierząt, u nietoperzy mechanizm echolokacji stał się głównym zmysłem orientacji przestrzennej, co znalazło istotne odbicie zarówno w ich budowie, fizjologii i w życiu tych ssaków. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że nie wszystkie nietoperze wykorzystują echolokację. Echolokują przedstawiciele Microchiroptera oraz kilka gatunków z należącego do Megachiroptera rodzaju Rousettus. Właśnie nietoperze z rodzaju Rousettus używają swoistego systemu echolokacji. Dźwięki przypominające mlaskanie, wydają dzięki wibracjom języka, a ich emisja następuje przez szparę między wargami. Częstotliwość tych dźwięków waha się w szerokim zakresie, od 6,5 do 100 kHz, ale maksimum intensywności występuje w zakresie od 12 do 18 kHz, są więc doskonale słyszalne przez człowieka. Nietoperze te echolokują tylko w ciemności, ponieważ jak wszystkie Megachiroptera posiadają dobrze rozwinięty organ wzroku.
Juliusz Kwi@tkowski |
| © Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody "Salamandra" |
|
|
Strona główna
Aktualności
Magazyn Przyrodniczy
Ciekawe miejsca
Akty prawne
Sklepik
O Salamandrze
Kontakt |