 |
 |
|
 |
 |
|
 |
Strona główna
Aktualności
Magazyn Przyrodniczy
Ciekawe miejsca
Akty prawne
Sklepik
O Salamandrze
Kontakt |
|
Nietoperze od @ do C - nr 25
Słuchowe postrzeganie otoczenia przez nietoperza jest w pewnym sensie nieciągłe. Polujący nietoperz szuka zdobyczy emitując od 5 do 10 impulsów w ciągu sekundy. W momencie zlokalizowania lecącego owada liczba impulsów wzrasta do 15 - 50, a w kolejnej fazie do 200 impulsów na sekundę. Wtedy nietoperz uzyskuje stałą i dokładną informację o celu. Atakowi na zdobycz towarzyszy natomiast specyficzna sekwencja sygnałów zwana feeding buzz. Sygnały echolokacyjne nietoperzy są gatunkowo zróżnicowane, co jest odbiciem różnych strategii żerowania. Nietoperze patrolujące otwartą przestrzeń, np. borowce, wysyłają podczas lotu rzadkie sygnały (2 - 3 razy na sekundę), ale ten sam gatunek polujący wśród drzew wysyła sygnały dwa razy częściej. Inne gatunki, poruszające się wśród roślinności, wysyłają zwykle ponad 10 sygnałów na sekundę np. karliki i nocki, a gacki ponad 20. Odstępy między sygnałami w serii stanowią naturalne ograniczenie maksymalnego zasięgu echolokacji. Na przykład borowiec wielki, wysyłając 3 sygnały na sekundę, tym samym ogranicza zasięg swej echolokacji do ok. 55 metrów. Fale dźwiękowe tracą także energię w procesie rozchodzenia się, a poza tym są szybko tłumione przez powietrze. Istotny wpływ na zasięg echolokacji mogą też mieć warunki atmosferyczne. Większość nietoperzy posługujących się echolokacją wytwarza dźwięki o częstotliwości od 20 do 80 kHz, a niektóre nawet od 120 do 210 kHz. Ponieważ każdy z gatunków nietoperzy wydaje dźwięki o charakterystycznej dla niego częstotliwości, istnieje możliwość prowadzenia badań za pomocą detektorów ultrasonicznych, które odbierają ultradźwięki i przetwarzają je na dźwięki słyszalne dla człowieka.
Juliusz Kwi@tkowski |
| © Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody "Salamandra" |
|
|
Strona główna
Aktualności
Magazyn Przyrodniczy
Ciekawe miejsca
Akty prawne
Sklepik
O Salamandrze
Kontakt |